این بار هم با یک رباعی اومدم هر چند کمی دیر البته!!

ای داد دل زمانه پرتشویش است

اندوه وعذاب خانه بیش از پیش است

در سردی خاک خون گرمی جاری است

انگار دل خدا از این غم ریش است

غم میوه ی شادی ز دل من چیده است

چشمم همه جور بی وفایی دیده است

روزم شده تاریک تر از ظلمت شب

بخت من از آن روز ازل خوابیده است

اي غم ، تو که هستي از کجا مي آيي؟
هر دم به هواي دل ما مي آيي


باز آي و قدم به روي چشمم بگذار
چون اشک به چشمم آشنا مي آيي!
                                                              "قیصر امین پور"

یک سال ازسفر ابدی قیصر شعر فارسی گذشت.

یادش سبز و روحش شاد.

من چشم به راه توام و یک بوسه

محتاج نگاه توام و یک بوسه

گویند گناه است تماشای رخت

دلخوش به گناه توام و یک بوسه

۲۰مهر روز حافظ

کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

بی شک حافظ را باید مردمی ترین شاعر ایران زمین دانست.چراکه بیش از هر شاعر

دیگری در ذهن و خاطره ی ایرانیان نقش بسته است. دیوان حافظ و غزلیات گران -

سنگش پیوسته زینت بخش محافل انس بوده و هست.

از منزلت این خداوندگار سخن همین بس که دیوانش بر سفره نوروز - یلدا و...

در کنار کتاب آفرینش -قرآن کریم- جای گرفته است.که در واقع نشاندهنده انس و

الفت این شاعر با کلام وحی است به گونه ای که این ارتباط در غزلیاتش نیز نمود دارد

نظیر این بیت :

حافظا در کنج فقرو خلوت شب های تار

تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور

 نام و یادش در خاطرمان زنده ماناد. 

من از سر تو دست اگر بردارم

انگار همیشه از خودم بیزارم

درمان منی و ازتو پرهیزی نیست

بیمارم و درد "بی تو بودن" دارم

شاعر که می شوی..

          خیال تو یعنی :

                        حکومت دوست

روز شعر و ادب فارسی گرامی باد.

در بغض گلوی من اگر آهی نیست

صد چاله میان ما ولی چاهی نیست

بیهوده تو از  دوریمان  دلگیری

از شهر شما تا ده ما راهی نیست 

یک مرد همیشه تک و تنها مانده

عمریست که در کار خودش وامانده

بی تاب ترین شاعر این شهر شده

انگار دلش پیش شما جامانده